واپسین سخن

□

با من به سوگ مردی بیا که

! لحظه هایش از نفس های عشق جاودانه بود

،آنکه خویشتنش را بر خاک افکند

،با سرودی ناخوانده در حنجره اش

تا رسالت بی دریغ عشق را

،بر خاک ناپاک خدا

! به پایان برد

□

و هنوز مردانی که آوازخوان، در دره های

تیره ره می نوردند

: پژواک دور صدایی را می شنوند که با کوه می گفت

! نمی توانم زیبا نباشم

□

.این وبلاگ تقدیم شد به ش.م -

،به خاطر همه ی لحظه هایی که هدر داد

! تا در یابد، عاشق بی نوا، مجنونی بیش نبود